Κοίτα την Αποστολή σου ή Λόγος περί ΜΚΟ της Ανδριανής Στράνη

Αναδημοσίευση απο alfavita.gr

1

Σε χαλεπούς καιρούς οικονομικής κρίσης η ανθρωπότητα δοκιμάζεται από τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και συγκρούσεις, ενώ ο καπιταλισμός αναζητά τη σωτηρία του με το όνειρο της «ανάπτυξης». Από την άλλη, ο εμπόλεμος και απελπισμένος άνθρωπος προσδοκά μάταια την ατομική του σωτηρία μέσω της φυγής ή της αγοραίας τρυφής, ενώ η Εκκλησία καλείται να παραμείνει το «άλας του κόσμου» στρατευομένη και μάχιμη σε έναν κόσμο εξορίας και φτώχειας.

Η Εκκλησία είναι «σώμα Χριστού» (Κολοσ. 1,24) τα μέλη της οποίας είναι ο «Λαός του Θεού» (Α΄ Πετρ. 2,10). Με αυτή την έννοια, σώμα και μέλη τελούν σε αδιάσπαστη οργανική ενότητα (Α΄ Κορ. 12,12) με πορεία προς την Γη της Επαγγελίας. Όταν λοιπόν ο «Λαός του Θεού» πάσχει, ο Αη Λαός όπως εύστοχα τον ονομάζει ο Γιάννης Ρίτσος στο «Άσπρο Ξωκλήσι», τότε η Εκκλησία καλείται να εκπληρώσει την αποστολή της με τον Αγώνα για τη μεταμόρφωση του κόσμου και την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της φτώχειας και της εκμετάλλευσης.

Ο Λαός του Θεού, η στρατευομένη εκκλησία, ακολουθεί τα ίχνη του ξυπόλητου Ναζωραίου για να θριαμβεύσει εντός του κόσμου και πέραν αυτού. Στην Πορεία προς την Βασιλεία του Θεού δεν υπάρχει πλούσιος και πένης, δεν έχει νόημα ο χρυσός και ο άργυρος, διότι «πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά» (Ακολουθία εις Κεκοιμημένους). Σ’ αυτήν την πορεία στην έρημο του καπιταλισμού, όπου κυριαρχούν οι αντιθέσεις, οι συγκρούσεις και οι πόλεμοι, η φτώχεια και η ανέχεια, το δίλημμα φιλανθρωπία ή κοινοκτημοσύνη παραμένει επίκαιρο για την Εκκλησία και ζητά απάντηση εδώ και τώρα από τον Λαό του Θεού. Το ζήτημα του πλούτου («Κεφαλαίου») και της έλευσης της Βασιλείας του Θεού τέθηκε ριζικά και καθαρά με τα Λόγια του Ιησού: «Αν θέλεις να γίνεις τέλειος, πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα χρήματα στους φτωχούς και θα έχεις θησαυρό κοντά στον Θεό» (Ματθ. 19,21).

Στην Βασιλεία των Ουρανών ανατρέπονται οι κοινωνικές αντιθέσεις, εξισώνονται οι πάντες και «οι εργάτες του αμπελώνος» θα λάβουν όλοι από ένα δηνάριο (Ματθ. 20,1-16) και «έτσι θα γίνουν οι τελευταίοι πρώτοι και οι πρώτοι τελευταίοι» (Ματθ. 20,16). Είναι φανερό ότι για την Εκκλησία, η ιδιοκτησία και ο πλούτος αποτελούν εμπόδιο για τη Βασιλεία του Θεού: «Σας βεβαιώνω πως δύσκολα θα μπει πλούσιος στη Βασιλεία του Θεού. Και σας το επαναλαμβάνω. Είναι ευκολότερο να περάσει κάμηλος από βελονότρυπα, παρά να μπει πλούσιος στη Βασιλεία του Θεού.» (Ματθ. 19,23-24). Το ίδιο δριμύ κατηγορώ κατά των πλουσίων αποτυπώνεται στη συνείδηση της πρωτοχριστιανικής κοινότητας (90-100 μ.Χ.): «Ακούστε με τώρα και σεις οι πλούσιοι. Κλάψτε με γοερές κραυγές για τα βάσανά σας, που όπου να ’ναι έρχονται. Ο πλούτος σας σάπισε, και τα ρούχα σας τα ’φαγε ο σκώρος· το χρυσάφι σας και το ασήμι κατασκούριασαν (Ιακ. 5,1-3). Στην πάλη του με τον πλούτο («Κεφάλαιο») ο Λαός του Θεού δεν μπορεί να είναι υπηρέτης δύο αφεντάδων «γιατί ή θα μισήσει τον έναν και θα αγαπήσει τον άλλο ή θα προσκολληθεί στον έναν και θα περιφρονήσει τον άλλο. Δεν μπορείτε να είστε δούλοι και στον Θεό και στο χρήμα.» (Λουκ. 16,13).

Η εκκλησία ακολουθώντας τη «διδαχή των Αποστόλων» και τον δρόμο της πρωτοχριστιανικής κοινότητας των Ιεροσολύμων, ανέδειξε την κοινοκτημοσύνη ως το ιδεώδες κοινωνικό σύστημα ισότητας και δικαιοσύνης, αφού: «όλοι οι πιστοί έμεναν μαζί και είχαν όλα κοινά και πουλούσαν τα κτήματά τους και τις περιουσίες τους, και τα μοίραζαν σε όλους κατά την ανάγκη που είχε ο καθένας.» (Πράξ. 2,44-45). Αυτήν την Αποστολική και πρωτοχριστιανική Εκκλησία της κοινοκτημοσύνης και της ισότητας τιμούν και διδάσκουν οι Πατέρες της Εκκλησίας με τη ζωή και το έργο τους. Ωστόσο, από τον 4ο αιώνα, όταν η διωκόμενη και μαρτυρική Εκκλησία ακολουθεί τα βήματα του Μεγάλου Κωνσταντίνου και Μεγάλου Θεοδοσίου, διαμορφώνεται αργά αλλά σταθερά μια εκκοσμικευμένη εκκλησιαστική παράδοση, όπου Κράτος και Εκκλησία, Αυτοκράτορας και Πατριάρχης, συμπλέκονται πολιτικά και θεολογικά.

Στο πλαίσιο αυτό, το πρωτοχριστιανικό σύστημα της κοινοκτημοσύνης υποχωρεί σταδιακά και αντικαθίσταται από την φιλανθρωπία και την ελεημοσύνη των πλουσίων. Οι Πατέρες της Εκκλησίας επικρίνουν αυτήν την εκκοσμίκευση, αφού θεωρούν ότι η ελεημοσύνη και η φιλανθρωπία σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν το άλλοθι για τη δικαιολόγηση και διαιώνιση της κοινωνικής αδικίας. Με αυτό το πνεύμα ο Μέγας Βασίλειος απαγορεύει στους ποιμένες της Εκκλησίας να δέχονται δωρεές και προσφορές εκμεταλλευτών (PG 32), ενώ ο ιερός Χρυσόστομος, με αφορμή τον πλουτισμό της Εκκλησίας, διερωτάται: «Χρυσοχοείο και αργυροκοπείο είναι η Εκκλησία ή εργαστήρι Αγιότητας;» (Ομιλίες). Ωστόσο, η πατερική κριτική στην εκκοσμίκευση της Εκκλησίας υποχωρεί και περιορίζεται από την κυρίαρχη ιεραρχία στον βαθμό κατά τον οποίο Αυτοκράτορας και Πατριάρχης αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η εκκοσμικευμένη Εκκλησία στην ιστορική της εξέλιξη από τον μεσαίωνα μεταλλάσσεται από «σώμα Χριστού» σε μία κρατική θρησκευτική οργάνωση υποστήριξης των εκάστοτε οικονομικών και πολιτικών συστημάτων (Αυτοκρατορία, Τουρκοκρατία, Βαυαροκρατία, Αστική Δημοκρατία).

Μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους (1830) δημιουργούνται οι όροι και οι προϋποθέσεις για την ανακήρυξη του «Αυτοκέφαλου» της Εκκλησίας της Ελλάδας (1833) και την αναγνώριση αυτού από το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης (1850). Έκτοτε η σχέση κράτους και Εκκλησίας ρυθμίζεται στα πλαίσια του Ελληνικού Συντάγματος, του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας (ΚΧ, Ν. 590/1977) και των νόμων του Κράτους. Ωστόσο, με το Ν.Δ. 126/1969, η Εκκλησία ορίζεται ρητώς ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) (ΚΧ, αρθρ. 1, παρ 4) γεγονός που ενώ διασφαλίζει νομικά τον δημόσιο χαρακτήρα της «εκκλησιαστικής περιουσίας», δημιουργεί πολλά προβλήματα στην οριοθέτηση των σχέσεων Κράτους και Εκκλησίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η απόφαση του Σ.τ.Ε. (502/2011) με την οποία οι ιερές μονές χαρακτηρίζονται ΝΠΔΔ «ιδιαζούσης φύσεως», ενώ ήδη το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1994) έκρινε ότι οι ιερές μονές είναι ΜΚΟ και επομένως η περιουσία τους, ως ιδιωτική, προστατεύεται έναντι του κράτους. Ωστόσο, ανεξάρτητα από το νομικό ζήτημα εάν η Εκκλησία της Ελλάδος υφίσταται ως ΝΠΔΔ ή ΜΚΟ, το ουσιαστικό ζήτημα που τίθεται είναι εάν η εκκλησία εκκοσμικεύεται κατά περίσταση λειτουργώντας ως «κυβερνητική» και «μη κυβερνητική» οργάνωση ή παραμένει πιστή στο πνεύμα του πρωτοχριστιανικού κομμουνισμού (κοινοκτημοσύνη, Πραξ. 4,32-34).

2

Το ανέφικτον και «ουτοπικόν» της κοινοκτημοσύνης μετατράπηκε σιωπηλά σε «κυτίον περίτεχνον» εντός ορατού σημείου του Ναού με την ενδεικτική γραφή «φιλόπτωχον». Εκεί, ο πιστός, φίλος του πτωχού ανθρώπου, δύναται να ρίπτει ολίγα από τα περισσευούμενα κέρματα της αγάπης, ενισχύοντας το έργο της φιλανθρωπίας χωρίς ενοχές και ερωτήσεις για το πόθεν ο πλούτος και η φτώχεια. Αλλά μόνον ο Θεός είναι φιλάνθρωπος. Τι νόημα έχει ο άνθρωπος να είναι φιλάνθρωπος; Μήπως αυτό δεν είναι ένδειξη φιλαυτίας και εγωισμού; Μήπως η φιλανθρωπία ακυρώνει σε τελευταία ανάλυση τον ίδιο τον άνθρωπο στον βαθμό που διατηρούνται οι ταξικές αντιθέσεις και η κοινωνική αδικία; Η Αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο δεν είναι η διατήρηση και συντήρηση της κοινωνικής ανισότητας και αδικίας με τη φιλανθρωπία, την ελεημοσύνη και τα μικρογεύματα εξάρτησης. Ο Γρηγόριος Νύσσης (4ος αιώνας) λέει: «Ποιο το όφελος αν δημιουργείς πολλούς φτωχούς με την εκμετάλλευση και κατόπιν ανακουφίζεις έναν με την ελεημοσύνη; Αν δεν υπήρχε το πλήθος των εκμεταλλευτών, δεν θα υπήρχε ούτε το πλήθος των εξαθλιωμένων.» (PG 46, 445).

Ωστόσο, η εξάρτηση της Εκκλησίας από το Κράτος διαμόρφωσε τους όρους και τις προϋποθέσεις μιας περιορισμένης και ελεγχόμενης «φιλανθρωπίας» για τη ρύθμιση και την εξισορρόπηση των κοινωνικών αντιθέσεων. Αυτή η φιλανθρωπία είναι μάλλον μπάλωμα και όχι μάλωμα της κοινωνικής ανισότητας και της αδικίας. Με την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας (ιμπεριαλισμός), την παλινόρθωση του καπιταλισμού στις σοσιαλιστικές χώρες και την κατάρρευση του κράτους πρόνοιας στη νεοφιλελεύθερη ΕΕ, παρατηρείται σημαντική αύξηση διαφόρων οργανώσεων σε εθνικό και διεθνές περιβάλλον που ονομάζονται Non Governmental Organizations (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις – ΜΚΟ) και ιδρύονται με στόχο την αντιμετώπιση των διαφόρων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων. Οι οργανώσεις αυτές χαρακτηρίζονται ως ΜΚΟ επειδή δρουν ανεξάρτητα από τις εθνικές κυβερνήσεις, δεν ελέγχονται από το κράτος, λειτουργούν νομικά ως αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρίες (ΜΚΕ) και χρηματοδοτούνται από ιδιωτικοοικονομικές πηγές. Οι πρώτες γνωστές ΜΚΟ εμφανίζονται στην κοιτίδα του σύγχρονου καπιταλισμού, στις ΗΠΑ (1839) με σκοπό την παροχή «κοινωνικής πολιτικής» και δρουν «ανεξάρτητα» και παράλληλα με το κράτος. Η διεθνοποίηση των ΜΚΟ συντελείται με την ίδρυση του ΟΗΕ (1945) όπου στον καταστατικό χάρτη του ορίζονται οι αρχές και οι σκοποί των οργανώσεων αυτών (άρθρ. 71, κεφ. 10).

Μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου έως σήμερα, σημειώνεται ραγδαία αύξηση των διεθνών ΜΚΟ (40.000) με σκοπό την επίλυση διαφόρων εθνικών, περιφερειακών και διεθνών κοινωνικών προβλημάτων, όπως ο ρατσισμός, το προσφυγικό, τα ατομικά δικαιώματα, το περιβάλλον, το επισιτιστικό/διατροφικό, η υγεία και η παιδεία.

Ωστόσο η χρηματοδότηση, η διαχείριση και ο οικονομικός έλεγχος των εθνικών και διεθνών ΜΚΟ καθίσταται τις περισσότερες φορές αδιαφανής, αφού αυτές διέπονται από ένα διεθνές πολυδαίδαλο νομικό πλέγμα που μάλλον αποκρύπτει παρά φανερώνει τα γνωστά-άγνωστα παγκόσμια οικονομικά κέντρα. Στην Ελλάδα η ταχεία ανάπτυξη των ΜΚΟ που υπολογίζονται στις 900 περίπου (πρώτη γενιά ΜΚΟ χωρίς επίσημη καταγραφή έως το 2015) συμβαδίζει με το πνεύμα του «εκσυγχρονισμού» και του «εθελοντισμού» των κυβερνήσεων Σημίτη (1996-2004) με αφορμή την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων από την Ελλάδα. Με τις κυβερνήσεις Κ. Καραμανλή (2004-2009) και Γ. Α. Παπανδρέου (2009-2011) προωθείται η διεθνής και ευρωπαϊκή νεοφιλελεύθερη πολιτική, το κράτος πρόνοιας συρρικνώνεται, το Δημόσιο δαιμονοποιείται, το ιδιωτικό κεφάλαιο και η ελευθερία της αγοράς εκθειάζεται, αφού αυτή και μόνο αυτή αποτελεί το κριτήριο και το μέτρο της χρηματοοικονομικής «ανάπτυξης».

Στο πλαίσιο αυτό, την περίοδο της χρεοκοπίας, των «μνημονίων» και του διεθνούς οικονομικού ελέγχου (2010-2016) η δράση των διαφόρων διεθνών και εθνικών ΜΚΟ έρχεται να καλύψει το κενό που αφήνει η κατάρρευση του κράτους πρόνοιας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την άσκηση «κοινωνικής πολιτικής» αποτελεί η ίδρυση και δράση των «ιερών» ΜΚΟ (Αλληλεγγύη, Αγάπη, Αποστολή) που λειτουργούν ως «μη κυβερνητικές» και «μη κερδοσκοπικές» εταιρίες στο πνεύμα του καπιταλισμού που όπως φαίνεται δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της προτεσταντικής ηθικής (Max Weber). Η διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδας, εμπλεκόμενη στο σύγχρονο πνεύμα του καπιταλισμού, έπεσε στον «πειρασμό» των ΜΚΟ/ΜΚΕ θέλοντας η ίδια να δοκιμάσει την τύχη της στη μη κυβερνητική και μη κερδοσκοπική φιλανθρωπία. Η ιστορία της εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης «Αλληλεγγύης» είναι ενδεικτική για την μετάλλαξη της Εκκλησίας από «Σώμα Χριστού» σε μία (μη); κερδοσκοπική εταιρία που σύμφωνα με δημοσιογραφική έρευνα «φέσωσε» το κράτος με 14,6 εκατομμύρια ευρώ (Ελευθεροτυπία, 2/8/2009). Η ιδέα για τη σύσταση της ΜΚΟ «Αλληλεγγύης» ξεκίνησε μετά την ίδρυση της Υπηρεσίας Διεθνούς Ανάπτυξης και Συνεργασίας (ΥΔΑΣ) του ΥΠΕΞ. Η «Αλληλεγγύη» την πρώτη περίοδο κυβέρνησης Κ. Καραμανλή (2004-2007) έλαβε από την ΥΔΑΣ/ΥΠΕΞ 3 εκατομμύρια ευρώ και σε τέσσερα χρόνια από την ίδρυσή της (2002) από το δυαράκι στο Κολωνάκι βρέθηκε με ιδιόκτητα γραφεία στην Κυψέλη (2006) και με προσωπικό 100 υπαλλήλους. Η αντίστροφη μέτρηση για την «Αλληλεγγύη» άρχισε με το σκάνδαλο των 340 τόνων σάπιων πουλερικών που είχαν αγοραστεί μέσω ενός προγράμματος του ΥΠΕΞ (Απρίλιος 2007). Το συγκεκριμένο «πρόγραμμα επισιτιστικής βοήθειας» δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, το ΥΠΕΞ κατήγγειλε την «Αλληλεγγύη» και ζήτησε την έντοκη επιστροφή της χρηματοδότησης. Εξάλλου, η ΜΚΟ «Αλληλεγγύη» είχε χρηματοδοτηθεί από την ΥΔΑΣ/ΥΠΕΞ με το ποσό των 23.126.000 ευρώ για την υλοποίηση 32 προγραμμάτων ανθρωπιστικής και αναπτυξιακής βοήθειας, από τα οποία ολοκληρώθηκαν μόνο 10 προγράμματα (iefimerida – Ελλάδα, 27/2/2014).

Μετά το φιάσκο των σάπιων πουλερικών, η υπόθεση της «Αλληλεγγύης» οδηγήθηκε στην ποινική και αστική δικαιοσύνη. Κατά την εκκαθάριση της συγκεκριμένης ΜΚΟ, διαπιστώθηκε συνολική ζημιά 9.505.200 ευρώ. Το ΥΠΕΞ ζήτησε με τις καταλογιστικές του πράξεις την έντοκη επιστροφή των προκαταβολών που εκταμίευσε η «Αλληλεγγύη» με τις προσαυξήσεις, συνολικό ποσό 7.490.456,99 ευρώ. Σχετική αγωγή κατατέθηκε στο Πρωτοδικείο (Αύγουστος 2010) και η δίκη προσδιορίστηκε για την 10η Ιανουαρίου 2013 (Αγιορείτικο Βήμα, 15/1/2015).

Η διαπλοκή της «Αλληλεγγύης» με πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες απασχόλησε την δημοσιογραφική έρευνα όπως φαίνεται από σχετικό άρθρο για τη σχέση της Siemens και της «Αλληλεγγύης» (βλ. Siemens: δωρεές Μιχάλη Χριστοφοράκου προς Δημ. Φουρλεμάδη. Ευλόγησε και την «Αλληλεγγύη», Γ. Παπαδάκου, Μ. Παπουτσάκη. Ελευθεροτυπία, 14/2/2010). Στο σκάνδαλο της «Αλληλεγγύης» παρενέβη και ο τέως Μητροπολίτης Ζακύνθου, Χρυσόστομος: «Για την Αλληλεγγύη έχω στείλει γράμμα εδώ και ενάμιση χρόνο στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και του λέω: “Δεν μάθατε τίποτα περί «Αλληλεγγύης», στην οποία αναμειγνύονται και πολιτικά πρόσωπα; Τι θα κάνετε; Νομίζω ότι το πάνε έτσι για να γίνει παραγραφή”» (βλ «Μεταξύ κατεργαρέων Αλληλεγγύη;», ιστοσελίδα Ροΐδη και Λασκαράτου εμμονές, 30/12/2011).

Μετά το σκάνδαλο και την κατάργηση της «Αλληλεγγύης», ιδρύεται από την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών η ΜΚΟ Αποστολή (2010) ως αστική μη κερδοσκοπική εταιρία με εθνική και διεθνή εμβέλεια, διατηρώντας τον ίδιο διευθυντή που είχε η «Αλληλεγγύη» (βλ. www.mkoapostoli.com). Η ΜΚΟ Αποστολή ως φιλανθρωπικός οργανισμός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών εμφανίζεται ως «έκφραση της αγωνίας της Διοικούσης Εκκλησίας» και αναγνωρίζει τα λάθη του παρελθόντος (βλ. σκάνδαλο «Αλληλεγγύη»), ενώ δηλώνει: «Δεν αποτελεί πρόθεσή μας να μετατραπούμε σε εργολάβους και κατασκευαστές», ωστόσο πρόσφατα ανακοινώθηκε ότι η Αποστολή αναλαμβάνει τη διαχείριση του κέντρου επείγουσας υποδοχής και φροντίδας προσφύγων (hot spot) στη Σάμο {δήλωση Κωνσταντίνου Δήμτσα, γεν. διευθυντή της ΜΚΟ Αποστολή, 18/2/2016 (www.mkoapostoli.com)}.

Με αφορμή την παρούσα φιλανθρωπική δράση, το χριστεπώνυμο ποίμνιο αγωνιά να ακούσει τη φωνή της Εκκλησίας για την ερμηνεία του προσφυγικού και τις αιτίες του πολέμου στη Συρία. Υπάρχει θεολογική και εκκλησιαστική απάντηση στο ερώτημα «Πόθεν πόλεμοι και μάχαι εν υμίν;» (Ιάκ. 4,1). Μήπως στην προκειμένη περίπτωση έχουν ευθύνη για τη διάλυση της Συρίας και το προσφυγικό οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ρωσία) και η «διαχείριση» των hot spots δεν λύνει, αλλά διατηρεί το πρόβλημα;

Το γεγονός ότι η «Αποστολή» ακολουθεί μια διαχειριστική λογική, φαίνεται από την ευθυγράμμιση αυτής στις γραφειοκρατικές τεχνοκρατικές επιταγές της ΕΕ για την απόκτηση «πιστοποίησης» προκειμένου να απορροφήσει την ανάλογη χρηματοδότηση μέσω ΕΣΠΑ. Για τον λόγο αυτόν, διαβάζουμε: «Η Αποστολή απέκτησε διαχειριστική επάρκεια για την υλοποίηση τεχνικών έργων και παροχής υπηρεσιών (τύπου Α και Β) η οποία σύμφωνα με τη νομοθεσία αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την διεκδίκηση χρηματοδοτικών πόρων από το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς (ΕΣΠΑ 2007-2013)» ενώ στη συνέχεια δημοσιοποιείται ότι «η Αποστολή είναι υποψήφια προς ένταξη στο δίκτυο Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων… μέλος του μητρώου ΜΚΟ Euroaid της Ευρωπαϊκής Επιτροπής καθώς και εθνικών και ευρωπαϊκών δικτύων» (www.mkoapostoli.com).

Ωστόσο, η Εκκλησία ως «Σώμα Χριστού» και ως θεανθρώπινος οργανισμός στενεύει την Αποστολή της όταν αναζητά τη διεύρυνση μέσα από την ένταξή της σε διεθνείς ΜΚΟ, οι οποίες ενδεχομένως συγκυριακά της προσδίδουν μία «προβολή» και «ευρυχωρία» αλλά μελλοντικά ίσως την εγκλωβίζουν σε ποικιλώνυμες αδιαφανείς πολιτικές και οικονομικές εξαρτήσεις.

Το φιλανθρωπικό έργο της ΜΚΟ Αποστολή στον Δήμο Μοσχάτου-Ταύρου προβάλλεται από το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών «ΔΗΜΗΤΡΕΙΟ» στο Μοσχάτο, όπου προκειμένου να καλύψει την ανάγκη των γονιών για δημιουργική απασχόληση των μικρών μαθητών 6-12 ετών, οργανώνει πρωτοποριακό πρόγραμμα κάθε Σάββατο 10:00-14:00.

Ωστόσο, ενώ το παραπάνω πρόγραμμα προβάλλεται ως «ΔΩΡΕΑΝ» («όλα τα υλικά ζωγραφικής, κατασκευών, καθώς και ένα θρεπτικό κολατσιό και λιχουδιές, παρέχεται ΔΩΡΕΑΝ»), στη συνέχεια αναφέρονται οι οικονομικές προϋποθέσεις για τη συμμετοχή των παιδιών στο πρόγραμμα με το μηνιαίο κόστος να κυμαίνεται από 30 έως 70 ευρώ για ένα έως τρία παιδιά, εφόσον το οικογενειακό εισόδημα υπερβαίνει τα 12.000 ευρώ. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν η φιλανθρωπία της Εκκλησίας υπόκειται σε όρια και οικονομικές προϋποθέσεις, και γιατί αυτή η φιλανθρωπία διενεργείται από μία ΜΚΟ/ΜΚΕ, την «Αποστολή», και όχι απευθείας από την κάθε ενορία. Στο πλαίσιο της συνεργασίας του Δήμου Μοσχάτου-Ταύρου και της «Αποστολής» πρόσφατα αποφασίστηκε η παραχώρηση σχολικού χώρου από το σχολικό συγκρότημα γυμνασίων και ΓΕΛ Ταύρου για 10 χρόνια στην ΜΚΟ «Αποστολή» (απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου, 1/2/2016). Στην απόφαση αυτή η εκπαιδευτική κοινότητα (Σύλλογοι Διδασκόντων Καθηγητών, η Ε΄ ΕΛΜΕ Αθήνας, η Γενική Συνέλευση των Προέδρων των ΕΛΜΕ) καθώς και η Ένωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Μοσχάτου-Ταύρου εκδήλωσαν τις έντονες ενστάσεις και επιφυλάξεις τους για την προώθηση ιδιωτικών επιχειρηματικών ομίλων, χορηγών, ΜΚΟ και αστικών ΜΚΕ, σε δημόσιους σχολικούς χώρους που λειτουργούν σε περίοδο οικονομικής κρίσης ως υποκατάστατα του κράτους πρόνοιας. Εξάλλου ερωτήματα προκύπτουν από την απόφαση του Δήμου και των υποστηρικτών της μακροχρόνιας (10ετούς) παραχώρησης σχολικών χώρων χωρίς την παρουσίαση του συμφωνητικού/συμβολαίου που προσδιορίζονται ρητώς οι όροι και οι προϋποθέσεις της παραχώρησης στην ΜΚΟ «Αποστολή». Για τον λόγο αυτόν, η σχολική κοινότητα με αποφάσεις και ψηφίσματα εξέφρασε την απόλυτη αντίθεσή της στην παραχώρηση σχολικών χώρων σε ΜΚΟ εταιρίες όπως η «Αποστολή» (1ο Γυμνάσιο Ταύρου, 23/2/2016. 1ο ΓΕΛ Ταύρου. ΟΛΜΕ/ΓΣ Προέδρων ΕΛΜΕ, 30/1/2016. Ένωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων, 13/2/2016). Οι αρμόδιοι φορείς και οι επιτροπές παραχώρησης φαίνεται ότι αγνοούν την αποστολή τους και μεταθέτουν την ευθύνη τους σε άλλη Αποστολή. Οι Άρχοντες και οι διαχειριστές γνωρίζουν ότι ο καιρός της ανοχής παρήλθε και ο σταυρωμένος Λαός θα αγνοήσει τη ρήση «Πάτερ άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Οι υπογράφοντες συμφωνίες και συμβόλαια είναι ενημερωμένοι για τα «καλά και συμφέροντα» και καλούνται να πράξουν τα δέοντα. Το σιγόντο στην πολιτική που λέει: «Λεφτά δεν έχουμε, τι να κάνουμε; Η μόνη οδός σωτηρίας είναι το “επιχειρείν”» είναι μονότονο, παλιό και φθαρμένο. Το «επιχειρείν» ας το επιχειρήσουν για τον εαυτό τους και ας αφήσουν την Εκκλησία και την Δημόσια Εκπαίδευση να εκπληρώσουν τον προορισμό τους κατά την φύση τους. Οι ΜΚΟ και ΜΚΕ δεν συνάδουν με τη φύση της Εκκλησίας και της Δημόσιας και Δωρεάν Παιδείας.

3

Ο πρωτοχριστιανικός ΙΧΘΥΣ (Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ), σύμβολο της Αποστολής της Εκκλησίας στον Κόσμο, φωτίζει τους σοφούς αλιείς να ρίχνουν τα δίχτυα τους σε διάφανα ύδατα, μακριά από «κυβερνητικές» και «μη κυβερνητικές» αποστολές που στενεύουν τον ορίζοντα της Εκκλησίας.

«Λόγος Κυρίου», Λαέ του Θεού, κοίτα την Αποστολή σου.

Ανδριανή Στράνη

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Καμπάνια ενάντια στην εισβολή της ΜΚΟ «Αποστολή» στο σχολικό συγκρότημα Γυμνασίων – Λυκείου Ταύρου

ªøÛäéï 1

Εικόνα | Posted on by | Σχολιάστε

Πού είναι ο Δάσκαλος; (Για τον Δημήτρη Γληνό) Αναδημοσίευση απο alfavita.gr

5 Οκτώβρη 2016 Παγκόσμια ημέρα του εκπαιδευτικού

Το 2002 έτος δυσοίωνο για την Ελλάδα σημαδεύεται με την επίσημη απαγόρευση της δραχμής ως εθνικού νομίσματος. Αφετηρία πολλών δεινών από τον «εκσυγχρονισμό» του Κ. Σημίτη με φρούδες ελπίδες για τον Λαό και στο τέλος χρεοκοπία. Σε αυτό το πολιτικό σκηνικό και στο Δήμο του Ταύρου, με δήμαρχο τότε και αντιδήμαρχο σήμερα τον Δ. Σούτο, ίσως για να ξορκίσουν το κακό που ερχόταν, τοποθετήθηκε στη μικρή πλατεία η προτομή του παιδαγωγού, φιλοσόφου και αγωνιστή Δημήτρη Γληνού (1882-1943) έργο του γλύπτη Γιώργου Χουλιαρά.

Ορθή επιλογή σε χαλεπούς καιρούς.

Απέναντι και διαγώνια από το σχολικό συγκρότημα Γυμνασίων-Λυκείων Ταύρου, με το ιστορικό αμφιθέατρο «Νίκος Τεμπονέρας», δόθηκε επίσημα στον Δ. Γληνό μια θέση μόνιμη και οργανική για να κοσμεί και να διδάσκει στη μικρή πλατεία που φέρει το όνομά του. Οργανικός διανοούμενος του Λαού ρίζωσε στη γειτονιά της Αντίστασης απέναντι από το Νίκο Τεμπονέρα σε μια σχέση διαλεχτική στον τόπο και στο χρόνο, αφετηρία στοχασμού για το μέλλον της εκπαίδευσης. Πού πάμε;

Στη λαϊκή γειτονιά του Ταύρου που σχεδίασε και ζωγράφισε με τα χρώματα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού ο αείμνηστος δήμαρχος Π. Βακαλόπουλος επί σειρά ετών, με τις ιδέες εκείνες που δικαίωναν τον εργάτη της καθημερινότητας και τον ανύψωναν στους ουρανούς, με στόχο «την ολοκληρωτική απολύτρωση του Λαού» κατά τον Γληνό.

Αυτές οι ιδέες, τα έργα και η λαϊκή προοπτική μελετημένα και στοχευμένα αμφισβητήθηκαν από τον επερχόμενο «εκσυγχρονισμό» και στη συνέχεια εκσφενδονίστηκαν και πολτοποιήθηκαν στη μηχανή της «ανάπτυξης» και της «ευημερίας» με ευρώ.

Παρατηρητής αυτών των εξελίξεων ο Ανέστης πολιτικός πρόσφυγας, παλιός αλλά και νέος κάτοικος του Ταύρου από τότε που επαναπατρίστηκε. Η γειτονιά του τα χρόνια της Κατοχής ήταν τα Γερμανικά. Στον πίσω δρόμο από το σπίτι της Επονίτισσας Αθηνάς Χατζηεσμέρ ήταν και η δική του παράγκα. Ακόμα έχει στ’ αυτιά του τη φωνή της μάνας της στην είδηση της εκτέλεσης στον τοίχο της Καισαριανής (5.9.1944). Ο Ταύρος πάγωσε στο χαμό της. Πίκρα και βουβαμάρα. Έτσι έφευγαν οι γενναίοι. Οι άλλοι έκαναν πως ζούσαν, όπως και σήμερα. Εκείνος αναγκάστηκε να γίνει Καπετάνιος στο βουνό κι όχι στη θάλασσα. Αργότερα ανεπιθύμητος στη πατρίδα του επειδή έδιωξε τους Γερμανούς και ήταν ανάμεσα στους «σταμπαρισμένους» και «αποδεδειγμένως ως αντεθνικώς δράσαντες», ξενιτεύτηκε στον κομμουνισμό.

Η παράγκα του έπεσε και οι άνθρωποί του χάθηκαν. Με την επιστροφή του έμελλε να εγκατασταθεί κοντά στην αδελφή του Μάρω στην πάνω γειτονιά. Η μεγαλύτερη χαρά που πήρε στη ζωή του ήταν όταν έμαθε πως το Υπουργείο Παιδείας έδωσε στο 2ο Γυμνάσιο του σχολικού συγκροτήματος, απέναντι από τον Δ. Γληνό, το όνομα της Αθηνούλας. Η δικαίωση της Εθνικής Αντίστασης και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ήρθε και τον βρήκε ζωντανό, σιγοψιθύρισε κοντά στην προτομή του Δασκάλου. Θυμήθηκε τότε την Χατζηεσμέρ που του έφερε νύχτα την προκήρυξη «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ» γραμμένη από το χέρι του Γληνού τον Σεπτέμβρη του 1942.

Όταν ο Δάσκαλος τοποθετήθηκε στη μικρή πλατεία της γειτονιάς, ο Ανέστης χάρηκε διπλά, γιατί από τη μια ο Γληνός είχε απαντήσει με το έργο αυτό στη δική του ένταξη στο ΕΑΜ κι από την άλλη γιατί θα μπορούσε να γνωρίσει τον αγωνιστή παιδαγωγό στους γείτονες που τον αγνοούσαν.

Το σκηνικό της πλατείας περιελάμβανε εργατικές πολυκατοικίες ολόγυρα πλαισιωμένες από ολόδροσες πρασιές γεμάτες σαλιγκάρια στις πρωινές βόλτες. Εσπεριδοειδή και φοινικόδεντρα με κυρίαρχη την ελιά πίσω από το πέτρινο σιντριβάνι να δείχνει την Ελλάδα και την Ειρήνη. Ήταν η εποχή και ο τόπος των Οραμάτων. Σ’ αυτό το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον ο Δ.Γληνός έδινε τον τόνο τις απογευματινές ώρες στα τραπεζάκια που στήνονταν γρήγορα με επίκεντρο τις πολιτικές συζητήσεις. Εκεί ο Ανέστης έστησε το δικό του μικρό σχολείο και τους πρωτομίλησε για τον Γληνό. Γνώριζε καλά το έργο του, από πρώτο χέρι είχε διαβάσει τα γραφτά του Δασκάλου και σα να ήθελε να στηρίξει επάνω του την ελπίδα του κόσμου όταν διαφωνούσαν στην παρέα, εγύρναε και τον ρωτούσε: «Τι λες και συ δάσκαλε;». Ο Φώντας γέλαγε στο άκουσμα αυτής της συνομιλίας. Τι σου απάντησε ο δάσκαλος, Ανέστη; Μιλάει ο μπρούντζος; και τον πείραζε χαριτολογώντας.

Τότε ο πολιτικός πρόσφυγας εσηκωνότανε όρθιος και δείχνοντας το σχολείο απέναντι απαντούσε πως όλη η δουλειά πρέπει να γίνει εκεί. Η μόρφωση του Λαού είναι η αρχή για την αλλαγή του κόσμου. Εκεί θα πρωτανθίσουν τα γαρούφαλα. Τυχαίο αν ήταν, δεν ξέρω, μα στη στιγμή από το σιντριβάνι πετάχτηκε νερό καθάριο, δροσερό που μούσκεψε την πέτρα «και κάλεσε νάν’ το χαρούν οι διψασμένοι». Ήπιαν και πότισαν τα όνειρα που φτέρωσαν στη μικρή πλατεία και του θύμισε την Τασκένδη.

«Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό, ψιθύρισε στους γείτονες ο Ανέστης, το μέλλον μας θα έχει πολλή ξηρασία…» και θυμήθηκε τους στίχους του Μιχάλη Κατσαρού που τον συντρόφεψαν την προηγούμενη νύχτα.

Δύσκολη η προσφυγιά. Πολλοί ήταν εκείνοι που δεν κατάφεραν τη σύνδεση στην εξορία με την πατρίδα, επιλέγοντας το εκεί ή το εδώ, δίχως επιστροφή. Ο Ανέστης όμως ξεχώριζε. Το πάλευε κι ας βίωνε τη φθορά. Συναισθανόταν το χρέος. Με τον Γληνό μπροστά του και τον Τεμπονέρα απέναντι στο σχολείο είχε γερές βάσεις να πετύχει τη σύνθεση. Τα απογεύματα στα παγκάκια, τους μιλούσε για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, για τους στόχους και την επικαιρότητα του Εκπαιδευτικού Ομίλου κρατώντας ζωντανά τα λόγια του Δασκάλου: «Κάθε σημαντική κοινωνική μεταρρύθμιση, άρα και η εκπαιδευτική, γίνεται με μέσο την πάλη των κοινωνικών τάξεων» όπως έγραφε στη «Διακήρυξη» του Ομίλου το 1927.

Από το 1910 που ιδρύθηκε ο Εκπαιδευτικός Όμιλος η προσπάθεια ήταν επίπονη και οι ζυμώσεις καθημερινές, τόσο για τη δική του πορεία όσο και για την κοινωνική – εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που πάντα έμενε στα μισά του δρόμου…

Το ξύπνημα και η μόρφωση της εργατικής τάξης θα έφερνε την απελευθέρωση του Λαού από τους ντόπιους και ξένους δυνάστες και τα τσιράκια τους που στάθηκαν αρωγοί στο βέβηλο έργο της αποκοίμησης και της παραπληροφόρησης. Η επιμονή του Ανέστη ήταν ηρωική και συγκέντρωνε το ενδιαφέρον της σύγχρονης πλατείας στο διάβασμα του περιοδικού «Αναγέννηση» που πάλευε αντίθετα από το αστικό καθεστώς για την αληθινή αναγέννηση του Λαού. Διάβαζε: «Οι αναίσχυντα πουλημένοι στις ξένες προπαγάντες εφημεριδογράφοι βγήκαν προστάτες της πατρίδας. Οι αντιπρόσωποι της κοινωνικής τάξης όπου ανθίζουν τα οικογενειακά τρίγωνα, βγήκαν προστάτες της οικογένειας. Έτσι είναι. Γιατί είχαν στήριγμά τους την αμορφωσιά του λαού, και τον θέλουν μορφινισμένο. Γιατί ο λαός θα αναγεννηθεί και η θρησκεία θα ζωντανέψει στις θρήσκες ψυχές και η ηθική, η ανθρωπιστική ηθική, θα αναστηλωθεί, άμα λείψουν οι τέτοιου είδους υποστηριχτές τους. Οι κάπηλοι, οι γαντοφορεμένοι με λευκά γάντια κάθε ανθρωπισμού» (περ. «Αναγέννηση», τ. 2, 1927).

Στην κατεύθυνση της αναγέννησης στόχευε και η αφύπνιση των δασκάλων που για τον Γληνό «ήταν κι αυτοί θύματα πολλαπλής δουλείας, πνευματικής, οικονομικής και ηθικής. Για να λευτερωθούν και να λευτερώσουν έπρεπε να επιλέξουν, πράμα δύσκολο! Ο δάσκαλος αν ήθελε να είναι τίμιος έπρεπε να γίνει μάρτυς και αν δεν ήθελε να είναι μάρτυς έπρεπε να είναι επιτήδειος κόλαξ αφρονημάτιστος» ή απλώς να κοιτάει τη δουλειά του και το σπίτι του όπως σιγοψιθυρίζεται και σήμερα στα σπίτια, στα καφενεία και στα σχολεία.

Στο σημείο αυτό σταμάτησε για λίγο ο Ανέστης και κοίταξε προς το Αμφιθέατρο ενθυμούμενος τον άλλο Δάσκαλο και Μάρτυρα Νίκο Τεμπονέρα που όταν έκανε πράξη τα λόγια του Γληνού δολοφονήθηκε μέσα σ’ ένα παραλήρημα μίσους από τη φιλελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία της ανοχής και όχι της αντοχής στην αλήθεια ότι η παιδεία είναι ταξική κι όχι «εθνική» όπως υποστήριξε η «Διακήρυξη» του Εκπαιδευτικού Ομίλου. Ενημερωμένος πάντοτε ο Ανέστης για τα δρώμενα της γειτονιάς του μετείχε χαρούμενος κοινωνός της τέχνης στο ετήσιο Φεστιβάλ των μαθητών των σχολείων του Ταύρου. Τα πρώτα χρόνια, στην εποχή της Άνοιξης, επί Βακαλόπουλου, τα εγγόνια της γειτονιάς του τον προσκαλούσαν να απολαύσει τις θεατρικές παραστάσεις στο αμφιθέατρο «Ν. Τεμπονέρας». Ωραίες επιλογές αγωνιστών δασκάλων και μιας τοπικής κοινωνίας που έσφυζε από παλμό και πάθος για το Λαϊκό Πολιτισμό.

Με τον καιρό, ο νεοπλουτισμός, η αδιαφορία, το βόλεμα, ο ατομισμός, ο ωχαδελφισμός, δηλαδή όλα τα καμάρια του νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού άφηναν αποτυπώματα ελαφρότητας. Τα λαϊκά σπίτια με τις αυλές και τα γιασεμιά έπεφταν και δίνονταν αντιπαροχή στην προσπάθεια οικοδόμησης μιας νέας κατάστασης πραγμάτων. Ψηλά υπερπολυτελή νεόδμητα φυλάκιζαν και απομόνωναν τους κατοίκους του Ταύρου που πιεσμένοι από τα δάνεια της εξάρτησης άρχισαν να παρακολουθούν στο αμφιθέατρο «Ν. Τεμπονέρας» παραστάσεις αβάσταχτης ελαφρότητας, για να ξεκουράζονται και να ξεθυμαίνουν από την πίεση του χρέους και του νέου τρόπου ζωής. Ολημερίς στο τρέξιμο το βράδυ πολυθρόνα, σκάι και ξερό ψωμί. Έτσι στο αμφιθέατρο, οι κωμωδίες του Δ. Ψαθά τους ψυχαγωγούσαν για να επιπλέουν αδιαμαρτύρητα εκεί που τους έριξαν. Η ζωή συνεχιζόταν και ο μικρός Ταύρος δεν έλεγε να θυμώσει, απλώς κοίταγε τη δουλειά του.

Τη δουλειά του όμως κοίταγε και ο Ανέστης που δεν έλεγε να τα παρατήσει. Κάποιες φορές φάνταζε γραφικός σ’ αυτούς που είχαν εγκαταλείψει τα εγκόσμια και ιδιώτευαν, παρόλο που κατά βάθος ντρέπονταν για τη ζωή τους. Ο Ανέστης, σιγά τώρα που θα τους έκανε και μάθημα για τον Γληνό! Ένας πρόσφυγας που δεν τον χωρούσε ο τόπος ήτανε και δεν ήθελε να καταλάβει πως ο κόσμος προχωρούσε μπροστά. Πολλοί σταμάτησαν να του μιλάνε γιατί τους ενοχλούσε η παρουσία του. Γέρασε και όλο τα ίδια και τα ίδια… έλεγαν. Ο κόσμος πάει μπροστά, τρέχει με τα καγιέν και αυτός εκεί κολλημένος με τον Γληνό. Βρε τον κακομοίρη! Κι ένα όμορφο πρωινό, οι εκσυγχρονιστές και οι βολεμένοι εαυτούληδες ξύπνησαν όχι από τις καμπάνες της Αγίας Σοφίας αλλά από τις καμπάνες της κρίσης. Τα καμπανάκια του χρέους και της διαφθοράς χτυπούσαν παντού τριγύρω από καιρό, αλλά κανείς δεν έδινε σημασία με την πεποίθηση ότι με το ευρώ θα τη βγάλουν καθαρή. Όλοι χόρευαν στο ρυθμό της εποχής. Ήταν μόδα. Τ’ απόνερα της «ευημερίας» δεν άργησαν να φανούν. Το αμφιθέατρο «Ν. Τεμπονέρας» αρρώστησε. Ποτάμι έτρεχαν τα δάκρυά του για τη μετάλλαξη του σχολείου. Η πλημμυρίδα της αδιαφορίας και της κρίσης το σκέπασε. Όλοι το εγκατέλειψαν. Στο τέλος έπιασε ψύλλους και σφραγίστηκε. Τα παιδιά δεν μπορούσαν πια να χαρούν τον «Νίκο Τεμπονέρα» και το μαθητικό φεστιβάλ εξορίστηκε. Ιδιωτικοί προτεινόμενοι χώροι επιλέγονταν για τις γιορτές του σχολείου. Η δημόσια και δωρεάν παιδεία πήγε περίπατο. Τα σχολεία άρχισαν να απλώνουν το χέρι λέγοντας «ότι έχετε ευχαρίστηση» στους έξυπνους επιχειρηματίες – χορηγούς που έκαναν δωρεές με το αζημίωτο. Το πέρασμα από τη μία κατάσταση στην άλλη ούτε που το κατάλαβαν. Λένε ότι ο ύπνος είναι αδελφός του θανάτου.

Το δημόσιο ήταν μια ανοιχτή πληγή που έπρεπε να κλείσει. Αυτό το κλείσιμο ανέλαβαν πολλοί χειρουργοί με κορυφαίους την ΕΕ, το ΔΝΤ και τον ΟΟΣΑ. Τα σχολεία έπρεπε να γίνουν «αυτόνομα» και «ανταγωνιστικά» όσο για τη χρηματοδότηση και τη συντήρησή τους η νέα συνταγή ήτανε η φιλανθρωπία. Στο μεταξύ η φτώχεια και η ανεργία σκέπασε τη χώρα που ζούσε με μνημόνια και δάνεια εξάρτησης, αφού πρόλαβε και ξεχρέωσε τα «δάνεια του αγώνα». Η εξάρτηση καλλιέργησε το φόβο και μέσα στον κουρνιαχτό ο φασισμός σήκωσε κεφάλι. Ο Ανέστης με απορία έβλεπε ακατανόητες ανθρώπινες συμπεριφορές. Ακόμα και οι δάσκαλοι έσκυψαν για να καλοπερνάνε στα βάσανα. Δάσκαλος σκυφτός αμόρφωτος λαός. Όλα τα περίμενε πια! Όταν όμως άκουσε ότι στα σχολεία κάποιοι ήταν επιφυλακτικοί με την Εθνική Αντίσταση και την ΕΠΟΝ, ένιωσε το τρίξιμο των δοντιών του. Η «δασκάλα» είπε πως πρέπει να ξεχάσουμε τα παλιά. Γιατί να ξύνουμε πληγές; Ο κόσμος προχωράει. Τη Χατζηεσμέρ τη σεβαστήκαμε αλλά μέχρι εκεί, δεν θα γράψουμε και μέσα στο σχολείο πως ήταν Επονίτισσα. Το σχολείο πρέπει να παραμένει ουδέτερο, δεν είναι ταξικό παρόλο που έχει τάξεις. Ίσως η δασκάλα σκεφτόταν ότι με την απόκρυψη της Αλήθειας δεν θα έθιγε τους δολοφόνους της Αθηνάς και του Τεμπονέρα. Ήταν της άποψης να μη σκαλίζουν τον κήπο της μνήμης, γιατί όλο και κάτι επικίνδυνο μπορεί να ξεφυτρώσει. Βολεύει καλύτερα να τα τσιμεντάρουμε όλα.

Με το αμφιθέατρο τι γίνεται; Ρωτούσε ο Ανέστης. Ο Δήμος δεν έχει λεφτά να το φτιάξει, έλεγαν. Ο «Τεμπονέρας» παραμένει ασθενής. Ο Ανέστης σιωπηρός άκουγε πως στα γεράματά του αυτός που ξεπατρίστηκε και διώχτηκε για το δίκιο του κόσμου  δεν είχε να περιμένει τίποτε πια, ούτε από το σχολείο  που ξεκάθαρα, χάραζε πορεία πλεύσης στα Δυτικά. Όταν ο Δήμος ανακοίνωσε ότι προς ενίσχυση των κοινωνικών δομών μεσούσης της κρίσης αναγκάζεται να παραχωρήσει σχολικό χώρο σε ιδιωτική, αστική εταιρεία «μη κερδοσκοπική», ΜΚΟ τις λένε στα ελληνικά, κατάλαβε πως ήρθε το τέλος.

Ο διαμερισμός των ιματίων έγινε βιαστικά. Μέσα στο Δεκαπενταύγουστο με την Παναγιά να κοιμάται. Κάποιοι το είδαν ΟΚ. Είχαν έλλειμμα πίστης. Όσοι αντιστάθηκαν στην παράδοση του σχολείου φάνηκαν αστείοι και ξεπερασμένοι. Σα να μην έφταναν όλα αυτά ο Δάσκαλος χάθηκε και η τύχη του αγνοείται. Το σιντριβάνι στέρεψε. Η μαρμάρινη βάση παραμένει άδεια από την προτομή του Δ. Γληνού και η πινακίδα με το όνομα της πλατείας στραμμένη στα δένδρα και τα παγκάκια. Αποπροσανατολισμός.

1

Προς το παρόν παραμένει αναντικατάστατος αλλά και προς το μέλλον απ’ ότι φαίνεται. Οι κλέφτες του μπρούντζου έκαναν χρυσή δουλειά. Άραγε τον έκλεψαν για τα κιλά του, για την τέχνη ή για τις ιδέες του; Απορούσε ο Ανέστης συγχυσμένος με την απουσία του Δασκάλου, στην κουβέντα με τον Φώντα.

– Σιγά ρε Ανέστη, μη θέλει κάποιος τις ιδέες του! Τι να τις κάνει!

Μαγιά, του απάντησε εκείνος, για το ζύμωμα του καινούριου κόσμου.

Ο Φώντας γέλασε. Αυτή τη μαγιά Ανέστη ξέρεις καλά πως δεν την θέλει ούτε ο φούρναρης της γειτονιάς πια. Την πέταξαν και ξίνισε. Με άλλους τρόπους φτιάχνουν το ψωμί για να ταΐζουν τον Λαό σήμερα.

Ξύπνα Ανέστη! Αλλάξανε μέχρι και οι «φουρναραίοι».

Ο Ανέστης όμως ξύπνιος, όπως πάντα, δεν έλεγε να κλείσει μάτι όλη τη νύχτα καθώς ξημέρωνε 5 του Οχτώβρη, ημέρα του εκπαιδευτικού. Ο Γληνός γιορτάζει σήμερα και αγνοείται χαμένος στην ερημία και στη θλίψη. Η Unesco που ιδρύθηκε λίγο μετά το θάνατο του Γληνού, το 1945, τον χαρακτήρισε σπουδαίο και μοναδικό για το έργο του και τον κατέταξε στις εκατό μεγαλύτερες προσωπικότητες του κόσμου. Η ίδια οργάνωση επίσης καθιέρωσε την 5η Οκτωβρίου ως ημέρα του εκπαιδευτικού. Παρά ταύτα εκείνος δεν επέστρεψε στην πλατεία του για τη γιορτή του. Η άμεση επιστροφή του Δασκάλου στην θέση του είναι χρέος των τοπικών αρχόντων του Δήμου τώρα που έχουν και τα κλειδιά των σχολείων στο χέρι και μετέχουν στα κοινά της εκπαίδευσης. Καθημερινά, δάσκαλοι, γονείς και μαθητές ρωτούν περνώντας από την πλατεία του Δ. Γληνού: Πού είναι ο Δάσκαλος; Γιατί ο Δήμος δεν τον βάζει στη θέση του; Απάντηση δεν παίρνουν μόνο σιωπή. Γιατί όπως φαίνεται ο προσανατολισμός της παιδείας σήμερα δεν είναι στραμμένος στη μόρφωση αλλά στη συμμόρφωση…

2

Μόνο όταν η εκκλησία του Δήμου αναγνωρίσει τον προοδευτικό ρόλο της παιδείας και την αξία του δασκάλου, τότε ίσως ξημερώσει και η μέρα για την επιστροφή του δασκάλου στον τόπο του και στα σχολεία μας.

Ξημέρωνε κι ο Ανέστης από το παγκάκι της πλατείας έβλεπε την επιστροφή του Δασκάλου με το περιοδικό «Εργασία» στο χέρι που έγραφε: «Ο δάσκαλος, ο σωστός δάσκαλος, πρέπει να είναι πάντα ένας κοινωνικός αναμορφωτής, ένας απόστολος μιας θρησκείας, μιας θρησκείας ιδεών». Αλήθεια ή ψευδαίσθηση; Οψόμεθα.

Ανδριανή Στράνη

Βιβλιογραφία

Δημήτρη Γληνού, Τι είναι και τι θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, Πρόλογος Γιάννη Ζεύγου, Υπουργού Γεωργίας. «Ο Ρήγας», Εκδοτικός οργανισμός, Αθήνα 1944.

Δημήτρη Γληνού, Άπαντα (τόμοι 2) Σχόλια και εισαγωγή Φίλιππου Ηλιού [τόμος 1 (1898-1910), Αθήνα 1983 και τόμος 2 (1910-1914), Αθήνα 1983].

Δημήτρη Γληνού, Εκλεκτές Σελίδες. (τόμοι 4) Επιμέλεια Λουκά Αξελού, εκδ. Στοχαστής, τομ. Α’ (1971), τομ. Β’ (1971), τομ. Γ’ (1972), τομ. Δ’ (1975).

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Μια «περίεργη» παραχώρηση στη ΜΚΟ «Αποστολή» Της Διαλεκτής Αγγελή απο την εφημερίδα των συντακτών

Αντιδράσεις έχει προκαλέσει η απόφαση του δημοτικού συμβουλίου (1/2/2016) του Δήμου Μοσχάτου-Ταύρου να παραχωρήσει το κτίριο των πρώην εργαστηρίων του ΕΠΑΛ Ταύρου, που βρίσκεται εντός του σχολικού συγκροτήματος Γυμνασίων-Λυκείων της περιοχής, στη ΜΚΟ «Αποστολή» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Αντίθετοι στην παραχώρηση είναι ο σύλλογος διδασκόντων, κάτοικοι αλλά και η Ε’ ΕΛΜΕ.

Το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε κατά πλειοψηφία τη δωρεάν παραχώρηση των χώρων του πρώην εργαστηρίου του ΕΠΑΛ μαζί με το 50% του αύλειου χώρου για δέκα χρόνια (29/2/2016-28/2/2026) με αποκλειστική χρήση από την «Αποστολή» για τη δημιουργία Κέντρου Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΚΔΑΠ) και με σκοπό την «εξυπηρέτηση παιδιών ηλικίας 6-12 ετών από δοκιμαζόμενες οικογένειες μετά τη λήξη του σχολικού ωραρίου, για μελέτη και ενισχυτική διδασκαλία, φαγητό, δημιουργική απασχόληση κ.λπ.».

Αντιδράσεις

Οι πρώτες αντιδράσεις ήρθαν από τον Σύλλογο Διδασκόντων του 1ου Γυμνασίου, ο οποίος με επιστολή του προς τον δήμαρχο Ανδρέα Ευθυμίου εκφράζει την αντίθεσή του στη μακροχρόνια παραχώρηση σχολικών χώρων σε μη κυβερνητικές οργανώσεις και φορείς που δεν σχετίζονται με τη σχολική κοινότητα.

Σχολιάζοντας μάλιστα τη σύμβαση παραχώρησης αναφέρει: «Εκτός από τη σαφή παραβίαση των νόμων εκ μέρους της Δημοτικής Αρχής, της οποίας προΐστασθε, ιδίως όσον αφορά τη μακροχρόνια παραχώρηση, με απογοήτευση διαπιστώνουμε ότι το ενδιαφέρον του κοινού Δήμου Μοσχάτου-Ταύρου για τον Ταύρο και τους μαθητές του βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο, αν δεν πούμε σε αρνητικό. Πώς αλλιώς μπορεί να σκεφτεί κανείς, όταν βλέπει να απαξιώνεται το δημόσιο σχολείο και να παραδίνεται στους ιδιώτες;».

Η Ε’ ΕΛΜΕ κάλεσε προ ημερών συνάντηση φορέων της περιοχής, όπου κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η παραχώρηση σχολικών χώρων σε ιδιώτες υπονομεύει τη βιωσιμότητα των σχολικών μονάδων και βάλλει άμεσα κατά του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του σχολείου. «Οι χώροι είναι απαραίτητοι για τη λειτουργία των τριών σχολείων. Το αμφιθέατρο «Τεμπονέρας» δεν λειτουργεί εδώ και πέντε χρόνια λόγω καταστροφών που υπέστη από έντονη νεροποντή, παρά τις δηλώσεις των υπευθύνων ότι έχουν εγκριθεί τα κονδύλια για την επισκευή του εδώ και χρόνια.

»Οι μαθητές αναγκάζονται να κάνουν τις σχολικές γιορτές τους στους διαδρόμους του σχολείου, καθισμένοι στα σκαλοπάτια. Είναι ένα ζήτημα με μεγάλες διαστάσεις. Τέτοιες παραχωρήσεις κοστίζουν στη βιωσιμότητα του σχολείου, καθώς αλλάζει δραματικά ο δημόσιος χαρακτήρας του», δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ο πρόεδρος της Ε’ ΕΛΜΕ, Δημήτρης Κοταρίδης.

«Υπεραρκετοί οι χώροι»

Ο δήμαρχος ωστόσο δεν φαίνεται να συμμερίζεται τις απόψεις των σχολείων για την αναγκαιότητα χώρων, καθώς δήλωσε ότι οι υπάρχοντες χώροι είναι «υπεραρκετοί για να εξυπηρετήσουν τα σχολεία» και ότι η αντίδραση της Ε’ ΕΛΜΕ οφείλεται σε «εμμονή που δεν δικαιολογείται με κανέναν τρόπο».

Την αντίθεσή τους στην εν λόγω παραχώρηση εκφράζουν και κάτοικοι της περιοχής. Κατά τη διάρκεια της σύσκεψης που συγκάλεσε η Ε’ ΕΛΜΕ, ο Ντίνος Παλαιστίδης, από τη συλλογικότητα «Εργαζόμενοι/Κάτοικοι Ταύρου», επισήμανε την ανάγκη ο χώρος να μην παραχωρηθεί στη ΜΚΟ «Αποστολή», αλλά να ανοίξει στην τοπική κοινωνία: «Είναι αδιανόητο οι μαζικοί φορείς και οι συλλογικότητες του Ταύρου να δυσκολεύονται να βρουν αίθουσες για εκδηλώσεις και από την άλλη να παραχωρούνται χώροι του σχολικού συγκροτήματος σε ιδιωτικές εταιρείες, όπως είναι οι ΜΚΟ».

Η Ενωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Δήμου Μοσχάτου-Ταύρου με τη σειρά της θέτει ορισμένους σοβαρούς προβληματισμούς σχετικά με τη δράση της ΜΚΟ:

«Δεν δεσμεύεται για το ποσό που θα συνεισφέρει στην ανακατασκευή του αμφιθεάτρου «Τεμπονέρας», δεν δεσμεύεται για το πρόγραμμα που θα ακολουθεί το ΚΔΑΠ και αν αυτό θα είναι σύμφωνο με τις κατευθύνσεις του υπουργείου Παιδείας, ούτε για το αν θα δέχεται αλλόθρησκα παιδιά, ούτε για το αν στο ΚΔΑΠ θα γίνεται κατήχηση των παιδιών, ούτε για τη μη καταβολή διδάκτρων».

Ακολούθησε προσφυγή των σχολείων στην Αποκεντρωμένη Περιφέρεια, η οποία ωστόσο έκρινε νόμιμη την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν εγκύκλιοι του υπουργείου Παιδείας που ξεκαθαρίζουν ότι δεν είναι δυνατή η μακροχρόνια παραχώρηση σχολικών χώρων (Δ4/1171/19-12-1984 ΥΠΕΠΘ), ούτε και η παραχώρηση για προγράμματα τα οποία απευθύνονται επιλεκτικά σε μεμονωμένους μαθητές ή σε ομάδες μαθητών με κριτήρια οικονομικο-κοινωνικά αποκλείοντας μαθητές που δεν έχουν οικονομική δυνατότητα (Γ1/210/20-02-1998 ΥΠΕΠΘ).

■ Επικοινωνήσαμε με τη ΜΚΟ «Αποστολή» και μιλήσαμε με τρεις εκπροσώπους της, οι οποίοι δήλωσαν άγνοια επί του θέματος και δεν ήταν σε θέση να απαντήσουν στα ερωτήματά μας.

 

http://www.efsyn.gr/arthro/se-diki-4-tis-allileggyis-gia-ta-kondylia-toy-ypex

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Πορεία Σάββατο 23/4

image

Εικόνα | Posted on by | Σχολιάστε

image

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ε’ ΕΛΜΕ ΑΘΗΝΑΣDocument-page-001

Εικόνα | Posted on by | Σχολιάστε

Η τοποθέτηση της Ένωσης Συλλόγων Δήμου Γονέων & Κηδεμόνων Μοσχάτου-Ταύρου

  

Διάθεση σχολικού χώρου δεκαετούς διάρκειας σε Μ.Κ.Ο.

Μετά την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 1ης Φεβρουαρίου 2016, για παραχώρηση του κτηρίου των πρώην εργαστηρίων του ΕΠΑΛ Ταύρου, κειμένων εντός του Σχολικού Συγκροτήματος Γυμνασίων – Λυκείου Ταύρου, επί της διασταύρωσης των οδών Θράκης και Αγίας Σοφίας, στη Μ.Κ.Ο. «Αποστολή», η Ένωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Δήμου Μοσχάτου – Ταύρου, θεωρεί καθήκον της να τοποθετηθεί επί του θέματος.

Η Ένωση θεωρεί ότι τέτοιες αποφάσεις δεν είναι δυνατό να λαμβάνονται με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς να εξαντλείται κάθε περιθώριο διαλόγου με τα ενδιαφερόμενα μέρη. Στην προκειμένη περίπτωση, ακολουθήθηκε η «διαδικασία του κατεπείγοντος», για να χρησιμοποιήσουμε μια φράση που είναι της μόδας στην πολιτική ζωή του τόπου. Η διαδικασία αυτή, συνήθως στοχεύει στο να αποσπάσει τη συναίνεση των εμπλεκομένων, χωρίς να τους έχει δοθεί ο χρόνος να συνειδητοποιήσουν και να σταθμίσουν τα υπέρ και τα κατά. Η παραχώρηση παρουσιάστηκε ως κάτι το ιδεώδες, επί του οποίου δεν υπάρχουν αντιρρήσεις. Στο Δημοτικό Συμβούλιο της 1ης Φεβρουαρίου εκφράστηκαν αντιρρήσεις και μάλιστα έντονες από τη σχολική κοινότητα. Η Ένωση δηλώνει, ότι στο εξής η ψήφος των εκπροσώπων της στις σχολικές επιτροπές θα είναι αρνητική σε κάθε πρόταση που θα επιχειρείται να περάσει με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς επαρκή συζήτηση.

Η Ένωση δεν συμφωνεί, με τη μακροχρόνια παραχώρηση σχολικών χώρων σε μη κυβερνητικές οργανώσεις και γενικότερα φορείς που δεν έχουν σχέση με τη σχολική κοινότητα.

Σε ό,τι αφορά στη σύμβαση που πρόκειται να υπογράψει ο Δήμος με τη Μ.Κ.Ο. «Αποστολή» έχουμε να παρατηρήσουμε ότι ενώ αναφέρει αναλυτικά τις υποχρεώσεις του Δήμου (παραχώρηση χρήσης κτηρίων, πληρωμή λογαριασμών) δεν αναφέρει καμία συγκεκριμένη υποχρέωση της Μ.Κ.Ο. «Αποστολή», η οποία στην κυριολεξία δεν δεσμεύεται για τίποτα. Δεν δεσμεύεται για το ποσό που θα συνεισφέρει στην ανακατασκευή του αμφιθεάτρου «Τεμπονέρας», δεν δεσμεύεται για το πρόγραμμα που θα ακολουθεί το ΚΔΑΠ και αν αυτό θα είναι σύμφωνο με τις κατευθύνσεις του Υπουργείου Παιδείας, ούτε για το αν θα δέχεται αλλόθρησκα παιδιά, ούτε για το αν στο ΚΔΑΠ θα γίνεται κατήχηση των παιδιών, ούτε για τη μη καταβολή διδάκτρων. Η Ένωση απορρίπτει μια τέτοια ετεροβαρή συμφωνία και απαιτεί, σε περίπτωση που η σύμβαση προχωρήσει και υπογραφεί, τη ρητή διευκρίνιση των ανωτέρω στη σύμβαση.

Τέλος, αν και θεωρείται αυτονόητο, η Ένωση δηλώνει την πάγια θέση της ότι το αμφιθέατρο «Τεμπονέρας» προορίζεται για τη χρήση των σχολικών μονάδων του Συγκροτήματος Γυμνασίων – Λυκείου Ταύρου. Μόνο σε ημέρες και ώρες που οι μονάδες αυτές δεν το χρειάζονται δύναται να παραχωρείται σε άλλα σχολεία και μόνο όταν κανένα σχολείο δεν χρειάζεται το αμφιθέατρο, μπορεί αυτό να παραχωρείται σε κάποιον άλλο φορέα.

εδώ σε pdf:

http://www.enosigoneonmos.gr/images/stories/enosi/pdf/Kdap.pdf

 Διάθεση σχολικού χώρου δεκαετούς διάρκειας σε Μ.Κ.Ο.

 

 

 

 

 

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΕΝΩΣΗΣ ΓΟΝΕΩΝ ΜΟΣΧΑΤΟΥ, ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΕΝΩΣΗΣ ΓΟΝΕΩΝ ΤΑΥΡΟΥ

Προβολή στη διεύθυνση www….

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε